Andhra Jyothy Sunday 28-06-2026
గవిడి శ్రీనివాస్ కవిత
గవిడి శ్రీనివాస్
08886174458
మమకారం పంచిన తల్లిలా
నా మట్టి లాలించి పాలించేది
నేను తెల్లారే రేగిన ఆనందంతో
పొలా గట్లవెంట తుళ్ళిపడేవాడిని
కళ్ళళ్ళో పరిమళా పందిళ్ళు విరిసేవి
అంతే
వొయ్యారంగా ఊగే ఆకుపచ్చని పొలాన్ని
రెక్కు చాచుకు హత్తుకునే వాణ్ణి
దొర్లుతున్న సంవత్సరంలో
పైరుపచ్చని కలు దృశ్యాలై నిలిచేవి
రాజధాని రెక్కల్లో
రాక్షస కత్తు దూస్తున్నాయి
చీకటి స్వప్నాు
ఊహించని దాయి
బతుకుని ఛిద్రం చేస్తున్నాయి
ఆకుపచ్చని గుండె మీద
సిమ్మెంట్ దరువు మోగుతున్నాయి
ఈ కళ్ళముందే
మబ్బుపడుతున్న పొలాన్ని చూస్తే
ఆకాశాన్ని పిండి
కన్నీటి ధారు చిందిస్తున్నట్లు
నాలో ఒక నిర్వేదం అుముకుంది
ఇక్కడ మట్టి బంధాల్ని లెక్కించే
మనుషుల్ని చూడలేం
ఊహ సౌధాల్ని
ఆలింగనం చేసుకుని
వ్యాపార సామ్రాజ్య వాదాన్ని
బాకా ఊదుతున్న
రాబంధుల్ని భరిస్తున్నాం
నిశ్శబ్దం ముక్కలైన చోట
విప్లవాు మొకెత్తుతాయి
ఆశ దృశ్యాల్ని చూపిస్తూ
రిక్త హస్తాు ఎదురైన వేళ
రగుతున్న రక్తం
చెరిగిపోని పుటగా
లిఖించబడుతుంది
30--08-2015
మరలా తిరిగి రాలేకపోతున్నాను ..! - గవిడి శ్రీనివాస్ 07019278368, 08722784768ఒక నిశ్శబ్ద సమయంనీలోకి ప్రవేశించాను.మరలా తిరిగి రాలేక పోతున్నాను.ఆ క్షణం నీవూ నేనూచూపులతో మాట్లాడుకున్నాం .ఆప్యాయతల్ని అలంకరించు కున్నాంబిగిసిన వస్త్రాల్లోవిరిసిన సమ్మోహన రూపంగాజుల సవ్వడి లోమోగిన గుండెలుచేతుల కరచాలనం లోనలిగిన మనసులునీ కురుల నదులలోతేలిన ముఖ సోయగాలుముద్దుల పరిమళాలుకురిసే వాన లోమౌనంగా వాలిన క్షణాలుఅలంకరించిన హృదయాలునాలో నడుస్తున్నఈ వెన్నెల సమీరాలుఇక నాలోఒక చిరు నవ్వు శిల్పం లాపూల వనం లామిగిలి పోయాయ్.మరలా రాలేని బందా ల్లో నీవుమరచిపోలేనినీ జ్ఞాపక శిలా శాసనం లామిగిలిన నేను.
మరలా తిరిగి రాలేకపోతున్నాను ..! - గవిడి శ్రీనివాస్ 07019278368, 08722784768ఒక నిశ్శబ్ద సమయంనీలోకి ప్రవేశించాను.మరలా తిరిగి రాలేక పోతున్నాను.ఆ క్షణం నీవూ నేనూచూపులతో మాట్లాడుకున్నాం .ఆప్యాయతల్ని అలంకరించు కున్నాంబిగిసిన వస్త్రాల్లోవిరిసిన సమ్మోహన రూపంగాజుల సవ్వడి లోమోగిన గుండెలుచేతుల కరచాలనం లోనలిగిన మనసులునీ కురుల నదులలోతేలిన ముఖ సోయగాలుముద్దుల పరిమళాలుకురిసే వాన లోమౌనంగా వాలిన క్షణాలుఅలంకరించిన హృదయాలునాలో నడుస్తున్నఈ వెన్నెల సమీరాలుఇక నాలోఒక చిరు నవ్వు శిల్పం లాపూల వనం లామిగిలి పోయాయ్.మరలా రాలేని బందా ల్లో నీవుమరచిపోలేనినీ జ్ఞాపక శిలా శాసనం లామిగిలిన నేను.
స్వీకరించవూ - గవిడి శ్రీనివాస్
నాలో కదిలే అలలా
నాలో మెదిలే కోలాటం లా
నాలో విరిసే తొలి కిరణమయ్యావు
నాలో పూసిన తొలి మందారమయ్యావు
తూనీగలాగ నీతలపులే వాలుతూ
పూతోట లాగ నీముందునే వాలుతూ
నిను కలిసిన ఆ సమయం
నేను మురిసిన ఆ సమయం
నేను ఆనంద ప్రపంచం లోతుల్లో మునిగి పోతాను
నేను నీ ఆలోచన ప్రపంచంలో లోతుల్లో మునిగిపోతాను
నిను పూజిస్తూ ధ్యానించనీ
మరి
నను నీ ప్రియుని గా స్వీకరించవూ..!
కాలం: 11-2-2018
------------------------------
కాలం: 4-3-2018
------------------------------
కాలం: 15-4-2018
------------------------------
ఒంటరితనం ఒక వేదన. -గవిడి శ్రీనివాస్
వొళ్ళు విరుచుకుంటున్న
నాల్గు గోడల మధ్య
వేలాడుతున్న శూన్యాన్ని
ఒంటరిగా తెరిచిన కళ్ళతో చూశాను.
అలికిడిలేని ప్రపంచంలో
శూన్యపు పొరలు
దిగులు మేఘాలు గా కురవడం
సందేశమూ సమాధానం లేక
ఒంటరి జ్ఞాపకాల్లో తడవడం
చిరాకు దిండు మీద దొర్లడం
ఎంత దుర్లభం!
ఇప్పుడు ఎవరితో మాటాడాలి
కాసింత వీచే గాలితో మాటాడాలి
తల ఊపే మొక్క తో మాటాడాలి
కాలాన్ని తిప్పే గాలి మర తో మాటాడాలి
మనిషి కి మనిషి తోడులేకుంటే
ఇంకెవరి తో మాటాడాలి.
కొన్ని సందర్భాలు వెంటాడే ఒంటరితనాలు
కోల్పోతున్న బతుకు రుతువుల్ని
జీవితపు బంధాల విలువల్ని
ఒంటరి కి పాఠాలు వల్లివేస్తాయి
బిక్కు బిక్కుమంటున్న నాల్గు దిక్కుల్లో
వొలికిపోతున్న దుఃఖాన్ని
ఒక్కో జ్ఞాపకంగా కళ్ళలో తడుముకుంటూ
కాలం నిశ్శబ్ద ప్రవాహంలోకి రాలిపోతుంది!
కాలం: 20-5-2018
------------------------------
కాలం: 24-6-2018
------------------------------
ఈ నల్లని మేఘాలు -కీకారణ్యాలు -గవిడి శ్రీనివాస్
ఆకూ ఆకూ కరచాలనం చేస్తున్నవేళ
ఒక సూర్యోదయం వెలిగింది
మబ్బూ మబ్బూ ఢీ కొంటున్నవేళ
ఒక మెరుపు అలా మెరిసి చినుకు అలా కురిసింది.
చిక్కుముడులు నక్షత్రాలుగా చిక్కుకున్నాయి
వేళ్ళు నాటుకున్నచోట
గాలి గుహలు కట్టుకున్న చోట
వృక్షాలు వొంగి సలాం వేసే చోట
ఆకలి ఉరుముతుంటే
అరణ్యం వణుకుతోంది
ఒకప్పటి రాతి ఆయుధం
ఇప్పుడు ఆకలి తుపాకై వూగుతోంది
ఆకాసాన్ని తలకిందులుగా వేలాడదీసే
ఇన్ని చెట్ల మధ్య ఇన్ని క్రూరమృగాల మధ్య
తలదాచుకున్న సూర్యుల్ని నమస్కరించాలి
సమస్య సాధన కోసం
మార్పు సూర్యల్లై ఉదయిస్తూ
సంకురాతిరినే ఉరితీస్తూ
మట్టి పరిమళాల్ని పీలుస్తూ
పాద ముద్రలు రేపటి స్వేచ్ఛకై విడుస్తూ
ఈ నల్లని మేఘాలు కీకారణ్యాలు
ఉరుముతున్నాయి ఉడుకుతున్నాయి
ఇప్పుడు సమ సమాజం
ఒక నిర్మాణాత్మక అవసరం.
.
కాలం:22-7-2018
------------------------------
మా ఊరి చెరువు -గవిడి శ్రీనివాస్
అలా
ఆకాశం రెక్కలు కట్టుకుని ఎర్ర ఎర్ర గా వాలుతూ
సాయంత్రం సూర్యుడ్ని ముంచుతున్న వేళ
పొలం గట్ల మీద చూపులవెంట
నడిసెల్లి చూస్తే పెద్ద హృదయాన్ని ఆరేసుకున్న
మా ఊరి చెరువు.
మనసు పడాలేకానీ మౌనమూ సంగీతమే
ప్రతి సాయంత్రమూ దివ్య సమ్మోహన సహవాసమే
ఆ కొండగాలి ఆకుల అలల్లా ఊగుతుంటే
గుప్పెడంత ఊహలు పక్షులై ఎగురుతూంటాయి.
ఏ కొంగల గుంపో ఏ పిచ్చుకల సమూహమో
ఎగురుతున్న ముగ్గులా మనోహరంగా
నా కళ్ల కొలనుల్లో తేలియాడుతుంది.
నా పక్కనే తిరుగు ముఖంలో
ఆవులు ఎద్దులు మేకలు
నా పక్కనే సంతోషాన్ని ఎత్తుకునే పసుకాపరులు
మిశ్రమ సమూహాలికి కొదువేలేదు
అలా కాసేపు ఆకాసం వంక
ఎగిరే మబ్బుల గుర్రాల్ని
సంధ్య లో గుంకే సూర్య బింబాన్ని
నాలో పూర్తిగా నింపేసుకున్నాను.
ఎప్పుడైనా ఆస్వాదించగలిగే క్షణం లోని
అనుభూతిని బంధించటం ఒక వరం.
వరం లా చిక్కుకున్న అనుభూతుల్లో
మునిగితేలటం ఒక బతకటం.
నన్ను తడిపిన ఊపిరి జ్ఞాపకంలా
మా ఊరి చెరువు.
వానా కాలం నిండుగా బెక బెకలతో వాగుతుంది
ఎండాకాలం ఆటల పరుపుగా పడి ఉంటుంది.
నేను చెరువు గట్టంట నడిస్తే చాలు
సంతోషాన్ని నిర్వచించలేని
అనుభూతుల దొంతరల్లో గాలిని పీలుస్తూ
ఆకాసాన్ని ధరిస్తూ వాయు మేఘాల్ని
వస్త్రాల్లో బంధించటం కంటే ఆనందం ఏముంటుంది.!
కాలం: 5-8-2018
------------------------------
మా ఊరి చెరువు -గవిడి శ్రీనివాస్
అలా
ఆకాశం రెక్కలు కట్టుకుని ఎర్ర ఎర్ర గా వాలుతూ
సాయంత్రం సూర్యుడ్ని ముంచుతున్న వేళ
పొలం గట్ల మీద చూపులవెంట
నడిసెల్లి చూస్తే పెద్ద హృదయాన్ని ఆరేసుకున్న
మా ఊరి చెరువు.
మనసు పడాలేకానీ మౌనమూ సంగీతమే
ప్రతి సాయంత్రమూ దివ్య సమ్మోహన సహవాసమే
ఆ కొండగాలి ఆకుల అలల్లా ఊగుతుంటే
గుప్పెడంత ఊహలు పక్షులై ఎగురుతూంటాయి.
ఏ కొంగల గుంపో ఏ పిచ్చుకల సమూహమో
ఎగురుతున్న ముగ్గులా మనోహరంగా
నా కళ్ల కొలనుల్లో తేలియాడుతుంది.
నా పక్కనే తిరుగు ముఖంలో
ఆవులు ఎద్దులు మేకలు
నా పక్కనే సంతోషాన్ని ఎత్తుకునే పసుకాపరులు
మిశ్రమ సమూహాలికి కొదువేలేదు
అలా కాసేపు ఆకాసం వంక
ఎగిరే మబ్బుల గుర్రాల్ని
సంధ్య లో గుంకే సూర్య బింబాన్ని
నాలో పూర్తిగా నింపేసుకున్నాను.
ఎప్పుడైనా ఆస్వాదించగలిగే క్షణం లోని
అనుభూతిని బంధించటం ఒక వరం.
వరం లా చిక్కుకున్న అనుభూతుల్లో
మునిగితేలటం ఒక బతకటం.
నన్ను తడిపిన ఊపిరి జ్ఞాపకంలా
మా ఊరి చెరువు.
వానా కాలం నిండుగా బెక బెకలతో వాగుతుంది
ఎండాకాలం ఆటల పరుపుగా పడి ఉంటుంది.
నేను చెరువు గట్టంట నడిస్తే చాలు
సంతోషాన్ని నిర్వచించలేని
అనుభూతుల దొంతరల్లో గాలిని పీలుస్తూ
ఆకాసాన్ని ధరిస్తూ వాయు మేఘాల్ని
వస్త్రాల్లో బంధించటం కంటే ఆనందం ఏముంటుంది.!
కాలం:16-9-2018
------------------------------
మా ఊరి చెరువు -గవిడి శ్రీనివాస్
అలా
ఆకాశం రెక్కలు కట్టుకుని ఎర్ర ఎర్ర గా వాలుతూ
సాయంత్రం సూర్యుడ్ని ముంచుతున్న వేళ
పొలం గట్ల మీద చూపులవెంట
నడిసెల్లి చూస్తే పెద్ద హృదయాన్ని ఆరేసుకున్న
మా ఊరి చెరువు.
మనసు పడాలేకానీ మౌనమూ సంగీతమే
ప్రతి సాయంత్రమూ దివ్య సమ్మోహన సహవాసమే
ఆ కొండగాలి ఆకుల అలల్లా ఊగుతుంటే
గుప్పెడంత ఊహలు పక్షులై ఎగురుతూంటాయి.
ఏ కొంగల గుంపో ఏ పిచ్చుకల సమూహమో
ఎగురుతున్న ముగ్గులా మనోహరంగా
నా కళ్ల కొలనుల్లో తేలియాడుతుంది.
నా పక్కనే తిరుగు ముఖంలో
ఆవులు ఎద్దులు మేకలు
నా పక్కనే సంతోషాన్ని ఎత్తుకునే పసుకాపరులు
మిశ్రమ సమూహాలికి కొదువేలేదు
అలా కాసేపు ఆకాసం వంక
ఎగిరే మబ్బుల గుర్రాల్ని
సంధ్య లో గుంకే సూర్య బింబాన్ని
నాలో పూర్తిగా నింపేసుకున్నాను.
ఎప్పుడైనా ఆస్వాదించగలిగే క్షణం లోని
అనుభూతిని బంధించటం ఒక వరం.
వరం లా చిక్కుకున్న అనుభూతుల్లో
మునిగితేలటం ఒక బతకటం.
నన్ను తడిపిన ఊపిరి జ్ఞాపకంలా
మా ఊరి చెరువు.
వానా కాలం నిండుగా బెక బెకలతో వాగుతుంది
ఎండాకాలం ఆటల పరుపుగా పడి ఉంటుంది.
నేను చెరువు గట్టంట నడిస్తే చాలు
సంతోషాన్ని నిర్వచించలేని
అనుభూతుల దొంతరల్లో గాలిని పీలుస్తూ
ఆకాసాన్ని ధరిస్తూ వాయు మేఘాల్ని
వస్త్రాల్లో బంధించటం కంటే ఆనందం ఏముంటుంది.!
కాలం: 28-10-2018
------------------------------