http://epaper.prabhanews.com/PUBLICATIONS/ANDHRAPRABHA/SUNDAY/2015/08/23/ArticleHtmls/23082015023012.shtml?Mode=1

30-08-2015   Andhra prabha daily

మట్టి గుండె జారిపోతోంది

గవిడి శ్రీనివాస్‌
08886174458
మమకారం పంచిన తల్లిలా
నా మట్టి లాలించి పాలించేది
నేను తెల్లారే రేగిన ఆనందంతో
పొలా గట్లవెంట తుళ్ళిపడేవాడిని
కళ్ళళ్ళో పరిమళా పందిళ్ళు విరిసేవి
అంతే
వొయ్యారంగా ఊగే ఆకుపచ్చని పొలాన్ని
రెక్కు చాచుకు హత్తుకునే వాణ్ణి
దొర్లుతున్న సంవత్సరంలో
పైరుపచ్చని కలు దృశ్యాలై నిలిచేవి
రాజధాని రెక్కల్లో
రాక్షస కత్తు దూస్తున్నాయి

చీకటి స్వప్నాు
ఊహించని దాయి
బతుకుని ఛిద్రం చేస్తున్నాయి
ఆకుపచ్చని గుండె మీద
సిమ్మెంట్‌ దరువు మోగుతున్నాయి
ఈ కళ్ళముందే
మబ్బుపడుతున్న పొలాన్ని చూస్తే
ఆకాశాన్ని పిండి
కన్నీటి ధారు చిందిస్తున్నట్లు
నాలో ఒక నిర్వేదం అుముకుంది
ఇక్కడ మట్టి బంధాల్ని లెక్కించే
మనుషుల్ని చూడలేం
ఊహ సౌధాల్ని
ఆలింగనం చేసుకుని
వ్యాపార సామ్రాజ్య వాదాన్ని
బాకా ఊదుతున్న
రాబంధుల్ని భరిస్తున్నాం
నిశ్శబ్దం ముక్కలైన చోట
విప్లవాు మొకెత్తుతాయి
ఆశ దృశ్యాల్ని చూపిస్తూ
రిక్త హస్తాు ఎదురైన వేళ
రగుతున్న  రక్తం
చెరిగిపోని పుటగా
లిఖించబడుతుంది

ప్రస్థానం సెప్టెంబర్‌ 2015

http://www.prasthanam.com/node/1071

కనురెప్పల భాష

-గవిడి శ్రీనివాస్
9966550601 ,08722784768
నీ కనురెప్పలపై ఊయలూగి
నుదుటిన వెలిగే
చంద్రబింబాన్ని అందుకోవాలని ఉంది!
నీ కనురెప్పలు
మూస్తూ తెరుస్తుంటే
నెమలి పింఛంతో
గాలి విసురుతున్నట్లుంది

అలా వాల్చిన
నీ కనురెప్పల తలుపులు
ప్రశాంత ప్రపంచాన్ని
మేల్కొలుపుతున్నాయి
రెప్పలు వాల్చిన
నీ మౌన ప్రపంచంలో
తడిసి ముద్దయిన వాడ్ని.
నీవు కనురెప్పల్ని తెరచి చూస్తే
మేఘాలపై వర్షాన్ని
కురవమన్నట్లుంది

నీ వలా లేస్తూ కదులుతుంటే
జలపాతాలు సన్నసన్నగా జారుతున్నట్లు
యవ్వనమంతా నాభి సంద్రంలోంచి
ఉబుకుతున్నట్లు
మనోనేత్రంలో దృశ్య పరిమళాలు
పరవళ్లు తొక్కుతున్నాయి
మౌనం వెనకాల దాగిన
ఆంతరంగిక భాషతో
నన్ను అలా నడిపిస్తున్నావ్
నీ పెదవులపై తేనెపిట్టలా
వాలమని పంపిన సంకేతాలు
ఇంకా కళ్లల్లో దృశ్యాలుగా
తడుపుతూనే ఉన్నాయి.

http://www.andhrabhoomi.net/node/248531

09-08-2015

wikipedia

https://te.wikipedia.org/wiki/%E0%B0%86%E0%B0%A7%E0%B1%81%E0%B0%A8%E0%B0%BF%E0%B0%95_%E0%B0%AF%E0%B1%81%E0%B0%97%E0%B0%82_%E0%B0%B8%E0%B0%BE%E0%B0%B9%E0%B0%BF%E0%B0%A4%E0%B1%80%E0%B0%95%E0%B0%BE%E0%B0%B0%E0%B1%81%E0%B0%B2_%E0%B0%9C%E0%B0%BE%E0%B0%AC%E0%B0%BF%E0%B0%A4%E0%B0%BE

Young poet Gavidi Srinivas - Aksharam | 10tv

Watch a review on  Gavidi Srinivas  Poetry  on  youtube
which is telecast on 10TV on 12-07-2015.

Click on the link and watch.

https://www.youtube.com/watch?v=c524UVpNXSg

http://10tv.in/content/Young-poet-Gavidi-Srinivas-Aksharam-2195

ఆ దేహం నాదే

రచన: గవిడి శ్రీనివాస్

మల్లెపూలు పెట్టుకుని
వెన్నెల చీర చుట్టుకుని
నా హృదయ ద్వారం ముందు నిలబడ్డ
సిగ్గుతో నేసిన ఓ ముగ్గు బుట్టా
ఎన్ని రంగుల ముగ్గులా వుందో !
కాటుక చెక్కిన కళ్ళ అందాలతో
జారే జలపాతంలాంటి
ఊయలలూగే నడుంతో
ముట్టుకుంటే తేనే స్వరాలు
వొలికే వేళ్ళతో
కురులతో అలా పిలుస్తున్నట్టుగా
సమ్మోహనంగా కవ్విస్తున్నట్టుగా
లోలోన మనసు పరదాల వెనుక
ఆశలు కొద్ది కొద్దిగా చిగిరిస్తున్నట్టుగా
ఆమె దేహం గాలి తరంగాల్లో
సందేశాల సవ్వడి చేస్తోంది
నా ముందు నిలిచి
చూపుల పూల దండలతో గుచ్చీ
మనసు అంగీకారాన్ని
దేహ భాషగా పరిచాక
ఒక ఆరాధనా భావంతో
నీ హృదయ సామ్రాజ్యాన్ని
జయించినందుకు
నాదైన భాషలో భావంలో
నీ కోసం వెన్నెల సామ్రాజ్యాన్ని నిర్మించా!
అనుభూతుల పల్లకిలో
ఆత్మానందంతో తేలియాడుతూ
స్నేహపరిమళాన్ని పూసుకుని
ఏడు అడుగులుగా నడవడానికి సిద్ధపడ్డ
నాకే సొంతమైన
ఆ అంతరంగాల ప్రేమపందిరి
ఆ దేహం నాదే !
నా కోసం పుట్టిందే !!

http://magazine.maalika.org/2015/07/01/%E0%B0%86-%E0%B0%A6%E0%B1%87%E0%B0%B9%E0%B0%82-%E0%B0%A8%E0%B0%BE%E0%B0%A6%E0%B1%87-2/

web magazine  maalika  01-07-2015  published

Naa Matti

                                                          14-June-2015 AndhraPrabha Sunday 

Gavidi Srinivas(13thJune1977)

వసంతరాగం
- గవిడి శ్రీనివాస్‌8886174458

క్షణం తీరిక దొరికితే చాలు
నీ ఊహలు పిచ్చిక గూళ్ళు కడతాయి
నువ్వలా తలపైవాలి
వెన్నెల్ని పువ్వుల్లా జల్లుతున్నట్లు
నీ చుంబన వర్షంలో
తడిసి ముద్దవుతున్నట్లు

ఒకటే అలజడి
నాలో మొదలవుతుంది
నీ చేతి స్పర్శతో
వెలిగిస్తావ్‌
మంత్రముగ్ధుడ్ని చేస్తావ్‌
రోజులన్నీ విరిగిపోయి
కాలగర్భంలో వొదిగిపోతున్నా
జ్ఞాపకాల్లో నీవులేని రోజు
అగాధంలో కూరుకు పోతున్నట్లే ఉంటుంది.
గతంలో నీ పరిమళాన్ని
వర్తమానంలో కూడా
నీ వసంత రాగాన్ని
నా దేహం నిండా పరుచుకుని
గుభాలిస్తూనే వుంటాను
తీరాలు దాటి
చిగురించే ఆశలతో
నా ముంగిట వాలుతావా! మరీ!!
విరబూసిన చెట్టులా
గలగలా చిరునవ్వులు రువ్వతావా! మరీ!!

కన్నుల్లో వర్షం

Sun, 26 Dec 2010, IST    vv

సన్నసన్నగా జాలువారుతూ

రెప్పల మీద తూనీగల్లా వాలింది వర్షం.

గలగలా గాజుల శబ్దంలా

చెవిలో హోరు రాగాలు

పెళ్ళి కూతురిలా ముస్తాబైన వాన

వరద సామ్రాజ్యానికి రాజులా

పాత ప్రపంచాన్ని తుడుస్తూ

కొత్త లోకానికి మార్గమవుతుంది

పుడమి వొడిలో

సరికొత్త పచ్చని కాంతులు ఉదయిస్తాయి

చినుకు చిటపటల్లో

కొత్తరాగాలు ధ్వనిస్తున్నాయి

ఆస్వాదించాలే గానీ

తడవడం ఒక సుందర దృశ్యం

తేనె ధారలు కురుస్తున్నట్లు

చిరుదరహాసం మీద

కురుల సోయగాలు విరబూస్తున్నట్లు

మెలికలు తిరిగిపోతున్న వర్షం

చెట్లు తలాడిస్తూ

ఇంధ్రధనస్సుల్ని వెదుకుతున్నాయి

కళ్ళల్లో మెరుపులు

లేత యవ్వనాల తీగల్ని శృతి చేస్తున్నాయి

ఇక ఈ వానతో లోలోన జ్ఞాపకాల

జల్లులూ కురుస్తున్నాయి

చినుకు చిగురించాక

కన్నుల్లో వర్షం దృశ్యంగా కదిలాక

మనసు మొలకెత్తకుండా ఉండనూ లేదు.్‌

- గవిడి శ్రీనివాస్‌

నీరైపోనూ...!

Sun, 11 Apr 2010, IST    -గవిడి శ్రీనివాస్‌

జొన్నసేను రేకుల్లో

మబ్బుకళ్ళు జార్చిన

పన్నీరే ఈ చిట్టిచినుకులు

పూవైపోదూ చిరునవ్వైపోదూ

చెరుకు జడల మధ్య

నిద్రను ఆరేసుకుంటే

తడి చినుకు గుండెను హత్తుకుంది

ప్రియురాలిలా! చిగురాకులా!!!

చూపులు పెనవేసుకున్నట్లు

చినుకులు అల్లుకుపోతున్నాయి

వాన

ధూళి తెరలు తీసి

అద్దంలాంటి

అరటాకు వనాల్ని ప్రసాదించింది

చినుకు విరిస్తే

కడిగేది హృదయాల్నీ సమస్త జీవరాశుల్నీ

జలాశయాల్నీ...

వాన తాకితే చాలు

బరువు మనిషి తేలికైనట్లు

తేలికమనిషి బరువౌతున్నట్లు

అంతర్గత సంద్రాలు

ఆహ్లాద కెరటాల్తో

తడిగాలులు వీస్తాయి

నీరుతగిలితే చాలు

మొలకెత్తుతాం

వటవృక్షమౌతాం

గూళ్ళు కట్టిన మబ్బులకి

చల్లని గాలులు

కొంగులతో ఊయలలూపుతాయి

గాలివీస్తే

వానలేస్తే

ప్రాణాలు ముద్దవుతుంటాయి

ఆకాశానికి రెక్కలుచాచి

బొంగరంలా

గిరికీలుకొడుతుంటే

సౌందర్యం శరీరమైనట్టు

శరీరమంతా హృదయమైనట్టు

మనసు పల్లకిలో

తేలియాడు తుంది

నేనుండగలనా

చినుకుల్ని ఛేదించగలనా

దోసిళ్ళలోంచి రాలే

చినుకుల్లా

ఒక్కధారగా

నీరైపోనూ...!

-గవిడి శ్రీనివాస్‌

పరిమళించే భావ కుసుమాలు

• -మానాపురం రాజాచంద్రశేఖర్
 
• 06/06/2015

వలస పాట (కవితల సంపుటి)
గవిడి శ్రీనివాస్ కవిత్వం
ప్రతులకు: రచ యత
గాతాడ- 532127,
మర్రివలస (పి.ఓ)
రాజాం (ఎస్.ఓ.)
విజయనగరం (జిల్లా)
ఆంధ్రప్రదేశ్
సెల్: 08886174458, 09966550601

మనసు పడే ఆరాటం మనిషికి తెలియాలంటే జీవితం సౌందర్యవంతం కావాలి. సరికొత్త సందర్భ దృశ్యాన్ని ఏరుకుని భావచిత్రాలతో ప్రతిబింబింపజేయాలి. ఈ తపన ఆధునిక అభివ్యక్తిలోంచి భావుకతగా ఊపిరి పోసుకోవడం కళాత్మకంగా మారుతుంది. కవితాత్మకంగా అలంకారాలను రూపుకట్టిస్తుంది. ఇందులో దగ్ధసౌందర్య అనే్వషణ కూడా ఉంటుంది. వెల్లువెత్తుతున్న వర్తమాన, సామాజిక సంఘర్షణల రాపిడితో చూపుకూడా పదునుదేరుతుంది. అనుభూతి పరవళ్ళుతొక్కి ద్రవీభూత చలన స్థితితో ప్రకృతి పరిశీలనలో మునిగితేలేలా చేస్తుంది. ఈ యాంత్రిక జీవితంలోని స్తబ్దతల్ని బద్ధలుకొట్టి దానితో ఒక అనివార్యమైన ఉపశమన స్థితిని పొందడానికి వైవిధ్యమైన మార్పుల్ని, కోరుకోవటం ప్రాణికోటికి సహజం. అలాంటి ఆలోచనలకి అక్షరబీజాల్ని నాటి కవితల తోరణాలు కట్టిన కవి అంతర్ముఖ చిత్ర దర్శనం ఈ కవితా సంపుటి. 50 శీర్షికలతో విలక్షణమైన కవితాపంక్తులు ఆసాంతం రసార్ద్రపూరితం చేస్తాయి. బహుముఖ కోణాల స్పర్శతో అలసిసొలసి మోడువారిన మనసుల బతుకుల్లో వసంత కాలపు తలపుల తలుపుల్ని తెరుస్తాయి. ఈ అనుభవాల ఊగిసలాటలోంచి పరవశించిపోతూ బాహ్యప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టిన కవితాదృశ్యాల్ని కొన్నింటిని వీక్షించే ప్రయత్నం చేద్దాం.
‘‘తీరాన్ని, తాకాలని/ ఆరాటపడే అలల్లా
మండుటెండ జీవితంలో మంచు బిందువుల్ని పోగుచేసి
పొడి అనుభవాలకి/ తడి స్పర్శ
ఊపిరి ఊదుతుంది’’ అంటాడు ‘అలల తాకిడి’ కవితలో ఒకచోట కవి. సందర్భాన్ని కవిత్వం చెయ్యడం అందరికీ చేతకాదు. లోచూపుతో దృశ్యాన్ని ఒడిసిపట్టుకొని అపురూప క్షణాలమధ్య పరిస్తే- ఆ అనుభూతి ఆస్వాదనే వేరు. చిరకాలం ఇంకిపోని దృశ్యంలా మనసుపొరల్లో గాఢంగా నాటుకుపోతుంది. ఇక్కడ కూడా అలాంటి తాపత్రయమే చోటుచేసుకుంది. పొడిపొడి అనుభవాలు నిరాశానిస్పృహల్ని రాజేస్తుంటే, ఎండి గడ్డకట్టుకుపోయిన విషాద సందర్భాల్లో తడిస్పర్శ కలిగించి జీవితాన్ని చైతన్యవంతం చెయ్యడం ఒక మహత్తరమైన ఘటనకు దారితీస్తుంది. ఇలాంటి ప్రయోగాత్మక ప్రయోజన ఫలితానే్న ఈ కవిత మననుంచి ఆశిస్తున్నాడు. అది సఫలీకృతం కావాలనే కోరుకుందాం.
‘కొవ్వొత్తి’ కవితలో ఇంకోచోట ఇలా చెబుతాడు.
‘‘కొద్ది సమయం/ చేతుల్లోంచి జారిపోయాక
ఎంత చీల్చినా/ ముక్కలుకాని చీకటి
శూన్య ప్రకంపనాల్ని విరజిమ్ముతోంది’’ అంటున్నపుడు ధ్వనించే వ్యతిరేక భావన పలు సామాజిక కోణాలను ప్రాపంచిక దృక్పథంతో మెలిపెట్టి చెప్పడం గమనించవచ్చు. ‘దీపముండగానే ఇల్లుచక్కబెట్టుకోవాలనే’ తపన తీరని ఆరాటంగా కవిత్వంలో తొణికిసలాడుతోంది. కాలం విలువను పసిగట్టడంతోపాటు- మిగిలిన సమయాన్ని పొదుపుగా వాడుకోవాలనే స్పృహను కవితాత్మక దృష్టితో అధ్యయనం చేసి సూక్ష్మదృష్టితో చెబుతాడు కవి. ఈ స్ఫూర్తిని అందిపుచ్చుకునే ప్రయత్నం చెయ్యాలి.
‘‘తీరాల ఆవల/ సంకెళ్లతో నీవు
బంధనాల బందీని నేను/ గుర్తొచ్చి
జ్ఞాపకాలతో ఏం మాట్లాడను?’’ అంటూ ఎదురుప్రశ్నిస్తాడు ‘నీవు రాగలవా’ కవితలో.
వలస పేరుతో ధన సంపాదనకోసం దూర తీరాలైన విదేశాలకు ఎగిరిపోవడం రెక్కలొచ్చిన పిల్లలు చేస్తున్న పని. వాళ్ళ రాకకోసం కళ్ళల్లో ఒత్తులు వేసుకొని ఎదురుచూడడం పెద్దవాళ్ళ వంతయ్యింది. అందులోనూ వృద్ధాప్యంలోని ముసలివాళ్ళ గోడైతే ఆ బాధ చెప్పలేనంత వర్ణనాతీతం మరి. మానవ సంబంధాలన్నీ ఆర్థిక సంబంధాలుగా మారిపోతున్నవేళ... కలిసున్న ఉమ్మడి క్షణాలు తీపి జ్ఞాపకాలుగా రూపాంతరం చెందుతాయి. ఈ మానసిక సంఘర్షణను సంక్లిష్ట సమస్యగామార్చి కవిత్వంగా మనముందు పరిచారు ఈ కవి. ఈ వెదుకులాటలో మననుంచి మనమే దూరమయ్యే పరిస్థితి ఏర్పడుతుంది.
‘వేకువ రాల్చిన కిరణాలు’ కవితలో గతంలోంచి వర్తమానాన్ని తడుముతూ, దొర్లిపోయిన అనుభవాలను అనుభూతుల ద్వారా పొందుపరిచి, గాఢతను సాంద్రతరం చెయ్యాలనే ఆవేశం కనబడుతుంది.
‘‘దూస్తున్న మంచు వెనె్నల్లోంచి/ వేకువ రాల్చిన కిరణాలకి
తుంపర భావాలు ఆవిరౌతూ/ తనువు చాలిస్తుంటాయి’’
నిత్య దినచర్యలో భాగమైన చీకటి వెలుగుల మిశ్రమ కలయిక రేయింబవళ్ళుగా పరిణామం చెంది కొత్త సూర్యోదయ ఆవిర్భావానికి దారితీస్తుంది. అలా రాల్చిన వేకువ కిరణాలకు తుంపర భావాలు ఆవిరవుతూ అదృశ్యమవడాన్ని అంతిమదృశ్యంగా పోల్చిచెప్పడం దీని ప్రత్యేకతకు నిదర్శనం. అంటే తనువు చాలించడమన్న మాట. ఇది వర్తమాన కాలానికి అన్వయించి చెప్పడమే ఈ కవి ఊహకి తట్టిన ఉద్దేశం. ఈ ప్రయత్నంలో సంప్రదాయక భావజాలంనుండి ఆధునిక సమాజాన్ని, వేరుచేసే దూరదృష్టి కనబడుతుంది.
అనుభూతి పరాకాష్ఠ దశకు చేరినపుడు ‘ఒక తుళ్లింత’ లాంటి కవిత ఊపిరిపోసుకుంటుంది.
‘‘సన్న సన్నగా/ జాలువారుతూ
రెప్పల మీద/ తూనీగలా వాలింది వర్షం’’ అని అంటాడు కవి. ప్రకృతిలో చోటుచేసుకున్న మార్పులు కారణంగా... వర్షం చినుకులుగా తూనీగ స్పర్శతో కురిసి మనసుని ఉల్లాసపరుస్తుంది. ఈ స్థితిని బొమ్మకట్టించడంలో కవి పడే ఆరాటం ఆరాధనగామారి కవిత్వంగా కురుస్తుంది.
ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే పదాల అంచులమీద ధారగా కురిసే కవితాపంక్తులు ఎనె్నన్నో.. ఈ సంపుటిలో తారసపడతాయి. వీటి లోతుల్ని అక్షరస్పర్శతో తడిమే ప్రయత్నం చేద్దాం.
‘‘మాటలురాని వలస పక్షులు/ కాలం అంచులమీద అలసిపోతున్నాయి’’ అని అంటాడు కవి ఒకచోట. మరొకసారి వర్ణిస్తూ ‘‘విధ్వంసాలైనా/ కొన్ని సౌందర్యంగానే ఉంటాయి’’ అంటూ చెప్పుకుపోతాడు.
ఇలాంటివే ఇంకొన్నింటిని కలవరించి పలవరిద్దాం-
‘‘కిరణాల కౌగిలింతలకి/ రాలుతున్న సందర్భాలు’’, ‘‘సమస్తం ముక్కలయిన/ ఒక వాస్తవం/ ఈ జీవితం’’, ‘‘కన్నీటిని ముద్దాడే/ నీ పెదవుల స్పర్శ/ ఏ గాలికీ చెదిరిపోదు’’, ‘‘వేకువ అలల్ని/ అలా తొలిపొద్దుగా/ ఆశగా జారనీ’’, ‘‘ఎంతకూ వదలని/ కరువు బతుకు మీద/ దరువు ఈ చినుకు’’, ‘‘చరిత్ర గుండెల్ని పిండినపుడల్లా/ రాలుతున్న వలస పాటలు’’, ‘‘ఊపిరి కొనలమీద చలి రాపాడుతూనే ఉంది’’, ‘‘వొణికిన రాగాలు/ తడిసి ముద్దవుతున్నాయి’’, ‘‘కళ్ళల్లో మెరుపులు/ లేత యవ్వనాల్ని శృతి చేస్తున్నాయి’’, ‘‘రాలిన గతం/ తడిపిన జ్ఞాపకమై/ మనసు పట్టాలమీద పోతుంది’’, ‘‘చూపుల్ని ఆకాశానికి విసురుతున్నా/ చినుకు సమాధానం చిక్కలేదు’’, ‘‘ఊహల లోగిళ్లలో దృశ్యాలను వెదుకుతూ నేను’’, ‘‘గుండెల్లో శిలల్ని మరిగిస్తూ/ వెనె్నల పువ్వుల్ని రాల్చేసుకుంటాను’’, ‘‘మట్టి నరాలు తెగినచోట/ పచ్చదనం శ్వాసించదు’’, ‘‘ప్రపంచీకరణ పొదిగిన గాయానికి/ పిల్లలు పక్షులై/ ఎక్కడెక్కడో వాలడం’’, ‘‘అరమోడ్పు కళ్ళలో ఒదిగిన/ ప్రకృతి భాషాస్వరాలు’’, ‘‘చల్లని సాయంకాలానికి తెర తీసి/ కొబ్బరి రెమ్మల్లోంచి/ జారిపోతున్న సూరీడు’’, ‘‘ఎప్పటికీ తెరవని ఉపాధి ద్వారాలు/ సూర్యోదయాల్ని చీకట్లో బంధించాయి’’, ‘‘కత్తికి తెగని బాధ ఇది’’, ‘‘కాలుష్యం అడుగుల నడకలో/ నిలువునా రాల్తున్న బతుకు రాగాలు’’, ‘‘నాలో ఒక వేకువ పిట్ట/ వెలుగు రేఖల్ని/ చిన్ని కొవ్వొత్తిగా నిలుపుతుంది’’ వంటి కవితాత్మక వ్యాసాలు ఊహలకు చక్కిలిగింతలు పెట్టి సరికొత్త ఆలోచనల్ని తట్టిలేపుతాయి.
ఇలాంటి ఊగిసలాటలోంచి భావుకతకు పెద్దపీటవేసి వర్తమాన కాలానికి దర్పణంగా నిలుస్తాడు ఈ కవి. అడుగడుగునా భావచిత్రాలు, అలంకారాలతో అల్లుకుపోతాయి. ఇలా కవిత్వంతో కరచాలనం చేసిన ఈ కవి ఎవరో చెప్పలేదు కదూ. అతని పేరు గవిడి శ్రీనివాస్. తన కవితాసంపుటి ‘‘వలసపాట’’. పేరుకు తగ్గట్టుగానే ఇది ఉత్తరాంధ్ర జీవన ముఖ చిత్రాన్ని తడుముతుంది. సరళమైన కవిత్వ భాషతో సహజంగా సాగిపోతుంది. ఇంత మంచి సంపుటిని పాఠకలోకానికి అందించిన కవిని మనస్ఫూర్తిగా అభినందిస్తూ స్వాగతం పలుకుదాం!

http://www.andhrabhoomi.net/content/valasa-paata

06-june-2015